İnsanı insan yapan taşıdığı sevgidir

Neden insanlar barış yerine savaş halindedir, savaşmak barıştan daha mı cazip geliyor..

İnsan; mutluluk yerine neden hüznü tercih eder hüzün daha çabuk yaşanır kolayına mı geliyor..

Neden insan gülümseme yerine öfkeyi yüzüne takıyor, güzellikleri görmezden gelme inadı mı taşıyor, her şey sevmekle başlamıyor muydu oysa..

Hayata her gün yeniden başlıyoruz, her gün bir önceki günün devamı olsa da her gün yeniden ölüyor ve yeniden doğuyoruz..

Bugün bizim için iyi bir gün olmasa da yarın güzel bir gün olabilir bugün bize yapılandan üzüntü duysak ta yarın bu unutulabilir

Her şey bizim elimizde yüreğimizde beynimizde..

Sevmekte, sevilmekte, öfkede, sevinçte, pişmanlıkta, keder de, her şey biz izin verirsek yaşanır..

Hayat bizlere bu olanakları sunmuş ve kendini basitleştirmiş, ama insanoğlu zorlaştırıyor zoru seviyor, mücadeleyi bırakmıyor..

Vuruyor, kırıyor, bağırıyor, hırslanıyor, kin besliyor, yalana başvuruyor ve bir sürü şey…

Oysa baktığımız penceremiz ve üstünü örtüğümüz perdemiz önemli..

Olaylara bakış açımız, pencereyi açıp ne gördüğümüzden çok görmek istediğimize bağlı..

Ya pencereyi kapar perdeyi örteriz, ya da pencereyi açar perdeyi gizleriz..

İnsanı insan yapan taşıdığı sevgidir..

İnsan severse insanlığını kazanır ve eğer bunu yaparsa hayat anlam kazanır. Kazanılan bu anlam mutluluğu getirir ve insan sevilir, insanlık filizlenir boy verir yeşerir ve meyve verir..

Unutulmamalıdır ki, siyahın kini değil asaleti giyilir, beyazın kiri değil ışığı sevilir..

Her şeyi sevgiyle başlatmak dileğiyle…

Bunları da okuyabilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube