Ve BU oldu ben!

Son birkaç aydır iyi olduğumu söyleyemem.

Biraz ben, biraz onlar ve elbette biraz da sen!

Her biri bir gıdım aldı ve BU oldu ben.

Kendi kendiyle kalan ve kendi kendiyle hesaplaşan!

Uzun ve uykusuz gecelerin karanlığında bir ileri biraz da gerilere dalan!

Hele de yağmur çiseliyor ve yağmura karışan toprağın kokusu yüreğime doluyorsa…

Ne kırılgan, ne hassas ve nasıl da bir o kadar duygusal oluyorum bilemesin!

Her şeyimle doluyorum sen ve her şeyimle boşalıyorum yine sen!

Gözlerimin buğusunda, kalbimin sızısında ve ağzımdan dökülecek her kelimede sen!

*

Sen, ben ve onlar…

Yazık ne yazık ki, onlar galip geldi yetmedi sen ve yetmedi ben!

Aldılar ve götürdüler tüm sevinçleri mi, götürdüler beni benden!

Sevinçlerim kalsın, küçük olsa da mutluluğum yaşasın istedim ama olmadı!

Hışımla kopardılar ve en derin kuyuya attılar onu!

Kuyu derin, kuyu sessiz ve kuyu çok karanlık;

Mutluluğu kavradı önce usulce o da kıyamadı.

Sonra aldı içine ve çekti en derinine.

Kısa süren su kabarcıkları ve hepsi bu!

Ne biriktirmişsem sen ve ne biriktirmişsem ben…

*

Yeniden başlamak ve yeniden uzanmak mutluluğa,

Mümkün olur mu acaba?

Elimi uzatsam ve eğilsem mutluluğun gücü karşısında?

Ben ettim, sen etme desem,

Gelir mi geri?

Söz versem; bir daha ‘kaybetmeyeceğim seni’ desem mesela,

Gelir mi?

Yoksa mutluluğum aslında bir avuç tuz gibiydi ve ben mi bilemedim?

Karışınca suya eriyen ve bir daha asla geri dönemeyen?

*

Koyuldum uzun bir yola,

Bulacağım dedim Sen,

Bulacağım dedim Ben

Bulacağım Onlar!

Yıllardır biriktirdiğim halde sadece bir avuç olan mutluluğumu götüreni bulacağım…

Ararken direndim dikenli yollara, dar patikalara, sarp yamaçlara, uykusuz ve zor gecelere…

Direndim çok direndim ve sonunda yorgun düştüm uykuya daldım.

Sonra düşümde gördüm;

Aslında sen ve aslında ben ve aslında onlar bizdik!

Bunları da okuyabilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube