275 gün sonra enkazın altından cesedi çıkan Antakya’yım ben!
TerkedilmiÅŸ,
Yalnızlaştırılmış,
Ötekileştirilmiş,
Yıkımın merkezi Antakya’yım!
*
İlk dört gün enkaz ve moloz yığınları arasında can çekişerek ölen Antakya!
13 ayrı medeniyete ev sahipliği yapmış,
Dinlerin diyalog merkezi,
Tarih kokan,
Doğunun kraliçesi,
Deprem kenti Antakya’yım ben!
*
Unutmayın dedik; unuttunuz!
Terk etmeyin dedik; terk ettiniz!
Yüzünüzü bize çevirin dedik; çevirmediniz!
Duyun bizi dedik; duymadınız!
İşte o Antakya’yım ben!
*
10 ay geçti ama halen insanların bir koli su için saatlerce kuyruk beklediği Antakya.
10 ay geçti ama insanların halen enkaz başında bekleyip acaba benim oğlumun cesedi çıkar mı diye ağlayan Antakya!
10 ay geçti ama insanların yokluk, sefalet içinde halen çadırlarda yaşadığı Antakya!
10 ay geçti ama memleketini terk etmeyi tercih etmeyen insanların moloz, enkaz ve toz içinde yaşamaya mahkûm edildiği Antakya!
Yani yetim,
Yani öksüz,
Yani sahipsiz Antakya!
*
Bizler zor durumdayız. Önümüz kış mevsimi ve halen çadırda yaşam sürüyoruz. Hani o topladığınız yardımları sormayalım dedik ama öldük biz burada bittik!
Sosyal devlet falan filan komik geliyor bize ama nefessiz kaldık biz anavatan da.
Bir Suriyeli, Bir Afgan, bir Pakistanlı etmedik uğruna şehitler verdiğimiz ülkemizde ve bu canımızı acıtıyor. Yüreğimizi yakıyor.
Alın milletvekilliği sizin olsun!
Yiyin, için, lüks evlerde oturun, gezin hatta bizim ancak rüyada görebileceğimiz pirzola eti bedava fiyatına yiyin mecliste ama unutmayın bu toprakları!
Bu topraklarda kalmayı tercih edenler toz, enkaz ve molozla yaşam sürüyor!
Siz ütülü gömleğiniz, boynunuzda kravatınız, altınızda son model aracınız, şoförünüz, danışmanınız öyle arada bir ziyaret edin bizi ve çocuğumuzun yanağından bir makas alın nasılsa yeter bize…
Ben Antakya selam ederim!
