HABER MERKEZÄ°
“Lavinia”, “Çiçek Senfonisi”, “Benden Sonra Mutluluk” ve “Yalnızlık Paylaşılmaz” adlı kitapların da aralarında olduÄŸu çok sayıda esere imza atan ÅŸair, yazar Özdemir Asaf, özlem duygusunu en iyi anlatan ÅŸair olarak karşımıza çıkıyor.
Gerçek ismi “Halit Özdemir Arun” olan usta kalem, Ankara’da Mehmet Asaf Bey ile Hamdiye Hanım’ın ikiz çocuÄŸundan biri olarak 11 Haziran 1923’te dünyaya geldi.
Usta ÅŸair, 7 yaşındayken babasını kaybedince, ailesiyle Ä°stanbul’a taşındı ve Galatasaray Lisesinin ilkokulunda eÄŸitim hayatına adım attı.
Acıbadem’deki köşkünde biçki dikiÅŸ kursu açarak, ailenin geçimini saÄŸlayan Hamdiye Hanım, soyadı kanunun çıkmasının ardından saf, arı, temiz anlamına gelen “Arun” soyadını seçti.
Özdemir Asaf, 1941’de 11. sınıftayken ek sınavla alındığı KabataÅŸ Erkek Lisesinden 1942’de mezun oldu.
Ä°stanbul Ãœniversitesi Hukuk Fakültesinin ardından 3. sınıfa kadar Ä°ktisat Fakültesine, 1 yıl da Gazetecilik Enstitüsüne devam eden usta edebiyatçı, okulda tanıştığı Sabahat Selma Tezakın ile 14 Eylül 1946’da evlendi. Ä°ki yıl sonra, çiftin kızı Seda Arun dünyaya geldi.
Åžair Asaf, 1942’den itibaren sigorta prodüktörlüğü yapmaya baÅŸladı, 1945 ‘te Pitigrilli’nin “Hiçbir Kadın Bana Hayır Demedi” isimli öykü kitabını Türkçeye çevirdi.
Özdemir Asaf Sözleri, genel olarak duygusal ve romantik mesajlar da kullanılan sözler arasında yer almaktadır.
Özdemir Asaf, Cumhuriyet döneminde yer alan bir Türk ÅŸairidir. Özdemir Asaf’ın ÅŸiirlerinde bulunan aÅŸk ve özlem yüklü temalar ile siz de sevdikleriniz için oldukça güzel mesajlar oluÅŸturarak gönderebilirsiniz.
Özdemir Asaf’a göre aÅŸk; görmekten çok özlemeyi sever, dokunmaktan çok düşlemeyi ve aÅŸk öyle haindir ki; nerde imkânsız varsa gider onu sever…
BENDEN SONRA MUTLULUK
Yaşamak bir an içinde
Şair oldum baktım her şey yazılmış
Ressam oldum gördüm her yer çizilmiş
Seyyah oldum sordum dünya gezilmiş
Hiçbir yerde YENİ bulamadım ben
Öğrendiklerimin çoğunu dinlediklerimden
Bildiklerimin çoğunu düşündüklerimden
Unuttuklarımın çoğunu yaşadıklarımdan
Yazdıklarımın çoğunu unuttuklarımdan çıkardım
En uzun hep kendime konuÅŸtum
Başkalarına hep kısa yazmak istedim
Ne kendim dinledim ne başkaları
Yetersiz iyi niyet kötüsüne yol açar
Söylenemiyor çok şey susmadan
Çok bilen çok yanılır, az bilen daha çok
Unutmayın ki yaşam öldüresiye güzel değildir
Yalan ölümden daha çok yitirir yaşamı
Saklamak düşürür ağır ağır
İnsanın düşeceği en alçak ortamı
Sözden korkmak, korkup susmaktır
Åžairler ÅŸiirlerinde yaÅŸamaz
Ulu yalnızlıklarında düşünür
“yalnız seni sevdim, seni yaÅŸadım”
Nasıl bir sevgidir bu, bilmiyorlar ki!
“dün yine günümüz geçti beraber
Ölürsem yazıktır sana kanmadan”
Çok şey var, olmakla olmamak arasında
Var oldum öyle anlar oldu ki
Var olmamak içindim kimi zaman
İnsan bir sonuç değil bence
Sürekli bir yaşamadır
Kısaca: sonuç varsa o insandır
Benim bahçem yoksuldu
İki dala bir yaprak düşerdi ağaçlarımdan
Kuşlarım ödünç alırdı kanatlarını
İşlerinden yorgun dönen arkadaşlarından
Parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan
Deyimler, bulgular, ÅŸiirlerden dizeler..
DoÄŸa yenilenirken yinelenir
Gene papatya, gene gül, gene kayısı
Toplum yinelenirken yenilenir
Yarısı dündedir, yarındadır öbür yarısı
Sevmek noktalanmaz
O, noktadır
Bilim gitmeli bilenden bilmeyene
Varlıklı olmalı bilen
Karanlığı delen ışıklar gibi
Hep gülmeli öğreten
Seninle ölmek varken
Onunla yanlış yaşamak
Ben her ÅŸeyi bileceÄŸimi bilirdim de
Seni unutmasını bileceğimi bilmezdim
Ahmaklığa alınyazısı demek
Alınyazısına bir ahmaklık çizgisi çizmektir
Benim gücümdür bunları saran
Bende bitmedikçe bende başlamayan
Sakladığım sensin
Yaklaşmak yarıyı geçtikten sonra başlar
Eskisinin dışında yenisinin içinde
Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu
Gelmemen benim büyük yalnızlığımı doldurdu
Yitirmek korkusunu göze almak
Sevmeye eşit bir davranıştır
Bir ev, küçülür, büyür öbür evlerle
Oysa içinde ilk akla gelen yaşamaktır
Yaşanılır diye düşünürken düşüncelerle
Ölünür, beraber sevgilerle
Büyümek en güçlü düşmesidir insanın doğadan
Kesin konuşmak için bir şeyi az bilmek yeter
Denizlerden geçerim, dosttan geçmem
Değil onun iyiliğinden, fenalığından geçmem
Onun yolundan değil, kendi yolumdan geçerim
Dost yok biliyorum ama, aramaktan geçmem
Anı yazmak ya da anlatmak
Bir savaş sürerken
Eski bir savaşı anlatmak gibi bir şeydir
