Şiir Köşesi – Nebih Nafile

Antakya’dan Dünyaya Açılan Pencere…

ŞİİR KÖŞESİ

yüreğin çarpıyorsa hâlâ

gözlerinin pınarları akıyorsa

sevinçte, hüzünde ya da

akıyorsa kanın tüm hızıyla

yaşam da senin için akmakta

senin için ey güzel insan…

Antakya’dan, dünyanın bütün insanlarına açılan bir pencere araladım. Öyle bir pencere ki; paylaşacağımız şiirlerimizde aşkı, umudu, yaşama sevincimizi dile getireceğiz. Dünya, ancak iyilikle kurtulur. O halde şiirlerimizle güzelleştireceğiz… Her hafta bir değerimizin şiirini sizler için seçiyorum. “Senin İçin” şiirimin bir bölümü ile pencereyi araladım. Bu haftaki konuk; Birçoğumuzun dostu, arkadaşı, kardeşi, öğretmeni güzel insan, türkü yürekli, insan sevmekte hünerli, yüreklere gül eken koca öğretmen rahmetli YUSUF BEYHAN öğretmenimin “Okul Yolu” adlı şiiri ile penceremizi sonuna kadar açık bırakıyorum. Şiir tadında bir ömrünüz olsun…

OKUL YOLU…

Bu okul yolu beni de unutacak biliyorum.

Kim bilir hangi gözler gözleyecek o yolları?

Sarhoş sarhoş yaslandığım koridor duvarlarına,

Kim bilir daha kimler yaslanacak?

Seni unutmak için içtiğim meyhanelerde,

Yine sana adadığım şarkılar çalacak.

Yanılır da bir gün mektup yazarsan eğer;

Her satırını gözyaşlarımla ıslatacağım.

Paslı ümitlerime yaldız yapacağım

İçli bakışlarını…

Ve seni beklediğim köşe başlarını

Bir bir hatırlayacağım.

Avuç açacağım Tanrıya aşkımız için.

Ama biliyorum,

Avuçlarım her zamanki gibi kırgın,

Terk edilmişliğin ağırlığıyla dolu dönecek bana.

Bir gün, ıslak bir zarf verecekler eline…

Kimden diye soramayacaksın bile.

Ellerin titreyecek, açamayacaksın.

Gözlerin dolacak ağlamak isteyeceksin.

Ağlama sakın, ağlamamalısın.

Çocukların da ağlar onlardan utanırsın.

Bu yorgun ihtirasla,

Birini kucağına alıp,

Diğerini dizine oturtmalısın.

Masallar anlatmalısın onlara

Havadan, sudan.

Bir de şu;

Okul yolundan…

YUSUF BEYHAN

Ankara – 1971
3.3.1949 – 30.07.2016

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube