ŞİİR KÖŞESİ – Nebih NAFİLE

Antakya’dan Dünyaya Açılan Pencere…

yüreğin çarpıyorsa hâlâ

gözlerinin pınarları akıyorsa

sevinçte, hüzünde ya da

akıyorsa kanın tüm hızıyla

 

yaşam da senin için akmakta

senin için ey güzel insan…

 

Antakya’dan, dünyanın tüm insanlarına açılan yeni bir pencere araladım. Öyle bir pencere ki; paylaşacağımız şiirlerimizde aşkı, umudu, yaşama sevincimizi dile getireceğiz. Dünya, ancak iyilikle kurtulur. O halde şiirlerimizle güzelleştireceğiz… Her hafta bir değerimizin şiirini sizler için seçeceğim. “Senin İçin” şiirimin bir bölümü ile pencereyi araladım. Bu haftaki konuk şair: İstanbul’da yaşayan Antakyalı şair Sabahattin Yalkın Ağabeyimin “Anadolu Kadını” adlı şiiri ile penceremizi sonuna kadar açık bırakıyorum. Şiir tadında bir ömrünüz olsun…

ANADOLU KADINI

1. Biri seni durmadan eskitiyordu

sanki bir kuyudan su çekiyordun

koltuk altların görünüyordu…

 

2. Hititli kızlarla üzüm eziyordun çıplak ayak

diri yumruların iri anaç kalçaların

boyuna türkülüyordun savaşa giden erini…

 

3. Yüzünde de ne Batı ne de Doğu 

gecelere saklıyordu ağıtlarını  

ah… dağlar eğilmeyi bilmiyordu…

 

4. Benim adım su olsun suuuu  

Sakarya Kızılırmak Asi

Dicle Fırat anlarım suların dilini…

 

5. Sen tarihsin benim tarihim

ölümler yetmez seni söndürmeye

her sabah yeniden doğarsın kendi kendine… 

 

6. Gün gelir harmanlanır zaman

büyür karnına bırakılan damla

toprağı bulutu başağı unutma…

 

7. Doğurgacın Kibele Ana’dan kalma

utansın çatlak yüzlü çorak toprak

doğur bre keyfince karnı isyan ana… 

 

SABAHATTİN YALKIN
Mart.Nisan.2020 / Feneryolu

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube