Son gece yine erken yatmıştım.
Sanıyorum 21.30 gibi…
Son sade kahveyi camın penceresinden bakarak içmiştim.
Cam biraz kirli olduğu için dışarısı zor gözüküyordu. Ancak hafif yağmurluydu. Gökyüzü kara bulutlarla adeta bir canavarı andırıyordu. Annemlerin bahçesinde ki boyu 30 metreyi aşan çam ağacının uğultusu gök gürültüsüne eşlik ediyordu…
Kimse bilmiyordu!
Kimse beklemiyordu!
Sabah saatlerinden itibaren insanı insan yapan duyguların bu kadar değişeceğini kimse bilmiyordu ve beklemiyordu!
Aramızda domuz duygularıyla yaşayanlar o günde vardı ama o duygunun irin gibi akacağı ve herkese bulaşacağını kimse hesaba katmamıştı!
*
Ve;
Gecenin karanlığında herkes uykuya daldıktan birkaç saat sonra büyük bir gürültü ve uğultu eşliğinde binalar ile yer kabuğu ve ardından da insanın kendisi büyük bir değişime uğradı.
Sadece birkaç saniye yetmişti.
Önce binalar silkindi ve sonra moloza yığınına döndü!
Tam da o anda moloza dönen bir başka şey daha vardı;
İnsanın kendisi!
Ölenler şanslıydı çünkü bugünleri görmediler.
Aynı kanı, aynı duyguları, aynı ortamı paylaştıkları diğer insanın değişimine saniyelerin nasıl yetebileceğine şahit olamadılar. Ancak biz ölmeyenler nasıl değiştiğimizi daha doğrusu vahşileştiğimizi saniye saniye hem kendimizde hem de etrafımızda görebiliyor ve yaşıyorduk.
*
İşte özü bu!
Depremden sonra ‘İnsanlar çok değişti’ dediğimiz tam da bu!
Bir anda kapı komşun bakkal, manav, tüpçü, tamirci veya her ne ise; depremden sadece saatler sonra fiyatını 5 katına çıkaracağı aklına gelir miydi?
Çıkardı!
Yahu; ustası, kalfası işçisi fiyatını 5 katına çıkarır mı, aklına gelir miydi?
Çıkardı!
Harabeye dönmüş evinde ki eşyaları belki de en yakınında ki evine girip çalar mıydı, aklına gelir miydi?
Çaldı!
Ve ne yazık ki günden sonra her şey çok değişti.
İnsan çıkarı her şeyin üstünde oldu.
Senin kim, ne veya nasıl olduğunun hiçbir önemi kalmadı.
Çıkar ve bencillik gibi ancak domuzlarda olan daha birçok duygu artık insanlığa elbiseymiş giydirilmişti.
O elbiseyi giymişti insanoğlu ve 3 yıldır kir pas içinde halen giyiyor!
