Gün geçmeden içimizde ki insani duygularımızı kaybediyoruz. Bunun sebebi ise yüksek egolarımız ve insanları kendimizden küçük görmek olsa gerek. Oysa herkes eşit, hep bunu savunuyoruz ama iş uygulamaya gelince ne yazık ki sınıfta kalıyoruz.   
Peki neden bizler bu denli insanları küçümsüyoruz?
Ya da neden kendimizi bu kadar önemli görüyoruz?
Evet doÄŸru soru tam olarak bu.
Cevabı galiba kendimizi fazla önemsememiz. Kendi içimizde fazla öz güven sahibi oluyoruz. Evet öz güven kararında kişide bulunması gereken bir özelik ancak bazılarımız suyunu çıkarır oldu.
Bu tarz davranışlar insanlarda oldukça gülünç oluyor. Aslında ağlayacak halimize gülüyoruz.
Seviyoruz böyle çetrefilli ilişkileri.
Bazen etrafa bakıyorum ve çok kötü günlerin bizi beklediğini kendi kendime söylüyorum. Hayvanlara şiddet, insanlara şiddet üst seviyelerde. Özelikle İnsana yönelik şiddette birde psikolojik şiddet yer alıyor.
Psikolojik şiddet, fiziksel şiddetten daha zor bir durum. Bir insanın psikolojisini çökertmek o kadar kolay bir şey ki, özelikle insanlık duygusunu kaybeden insanlar için.
Çevresini önemsemiyor, anne, baba tanımıyor, ‘Bir daha nerde göreceğim’ deyip kalp kırmaya devam ediyor.
Ama bilmiyor ki o kişiye söylediği sözlerin çok ağır olduğunu. Bazen tam tersi durumlar olduğu da oluyor, insan daha fazla hırslanıyor, o kişinin dediklerini kulak arkası yapıp hayatı boyunca ders niteliği taşıtıyor.
Ama kimse bulunmaz Hint kumaşı değildir. Hayatta saygınlığı devam ettirmek için dikkat etmemiz gerek ölçülerimiz olmalı. Onu kırıp, bunu küçük görmekle hayat devam etmez…
