İlk defa yazı yazı yazarken boğazım düğümleniyor. yazılar gözyaşlarımdan birbirine karışıyor.
Bir daha asla unutmayacağımız ve unutturmayacağımız acılar yaşadık.
06.02.2023 04:17’de.
Yıkıma uğrayan kültür mirası içimi öylesine acıtıyor ki.
Bir ÅŸehrin Kırkı çıkar mı? çıktı. Güzel ÅŸehrimin kırkı çıktı nice insanlar enkaz altında kaldı. Kimi ÅŸanslıydı, kimi ise topraÄŸa dahi kavuÅŸamadı…
koca 50 gün geçti…
ne hissediyorsun dersen, acı ve koca bir boÅŸluk. nice hatıralar gitti. Nice yarım Kalmışlıklar…
koca 50 gün….
Kimi eÅŸini, kimi çocuÄŸunu, kimi ailesini kaybetti bu depremde. Evet 11 ilde yaÅŸandı bu afet fakat en çok Hatay’ımı etkiledi. Fiziki ve coÄŸrafi olarak her ÅŸey bir kenara kalsın. Bu ÅŸehirde herkes eÅŸ dost akrabaydı. kan bağı olmasa daha herkes birbirine bir bardak su uzatmış ve sohbetler etmiÅŸtir.
Ä°ÅŸte tam da bu noktada en çok acıyı yarayı bizler aldık. Çünkü Hatay’da herkes can bağı ile birbirine baÄŸlıydı. Bizler Alevi, Sünni, Yahudi veya Ermeni diye ayırmadık kiÅŸileri. Hepimiz aynı masa etrafında toplandık acılara ve mutlulujklarına ortak olduk.
Gökhan Zan’ın dediÄŸi gibi “Ben Hatay’da doÄŸdum, Alevi doÄŸdum, arkadaşımın başı sıkıştı sünni oldum. komÅŸum öldü cenazesinde kiliseye gittim, Hristiyan oldum. Misafir geldi evimize onlarla Yahudi oldum. Kürtçe ÅŸarkılar söyledim, Sünnice halaylar çektim. Hristiyan’ca dulara ortak oldum. Aslında ben sadece Ä°NSAN oldum. Çünkü ben HATAY’da doÄŸdum”…
Güzel şehrimi ne güzel özetledi. Birçok şehirde bu güzellikleri bir arada görmek mümkün bile değil. İşte tamda bu nedenle Bu şehri eskisinden daha güçlü ve elverişli hale getireceğiz.
bunu el birliği ile yapacağız.
Kadim şehrim yaşanan bu acıyı ve acı kayıplarını unutmayacak. Unutturmayacak.
