Yaşamın dışına düştüğümü hissettiğimde, dönüp şiire ve anılarıma tutunuyorum. Böylesi iyileştirici sürecin geçmişimin büyülü anılarından oluştuğuna tanıklık ediyorum . Bu gerçekliğin duygu tonunun beni sürükleyen ” gizemli dili ” yolculuklarımın arayışının amacını içeriyor. İçime anıları, şiiri alarak yola çıkıyorum, kıyı kıyı dolaşarak bir gölgeye sevgili oluyorum.
O kadar çok anı var ki yüreğimin arşivlerinde, tutunacak olanları ayıklıyorum, bilincimin gözeneklerinin kapılarını aralıyorlar .Bu törensel yolculukta içime eşlik eden Sen’in dışavuran sesin, rengin, kokun ve sözlerinin büyülü tanıklığı; ne kadar iyileştirici bir bilebilsen!
Çiçekleri çok sevdiğin anların görüntüleri, yaban orkidesinin yumuşak kokusu, rengin arzu dolu çağrısı, şiirlerimi okurken o gizli gülümseyişin an’ıma sinip damla damla dökülüyor sözcükler gibi göğsüme .
İçsesimin yarattığı imgelerde haykırdığını, cemre olup ruhuma düştüğünü, dağıttığını, kaçınılmaz olarak yollara yeniden düştüğümde anladım. Kaç zamandır senden kalan cümleler, yalnızlığımın ıssız sokaklarında kabuk bağlıyor, gecelerin sisli limanlarında şiir oluyor her şey, içime kıvrılarak uyuyor
Anlar ve Sen . Çılgınca ışıkla öpüşen yaprağın seslenişi uykusuzluğumun gözeneklerine sızıp, kasıp kavurmuş içimi şafakların gel gitleriyle an’da olan başka an’larının düşlerini seriyor önüme.
Ne zaman yaşamın dışına düştüğümü anlasam, uysallaştırıcı sözlerin, ellerin gibi geliyor yürek arşivlerimden. Alaycı hayatın içinden çekip alıyor beni gülüşün ışık düşürüyor alnıma, kucaklıyorum zamanın haykıran deli kalbini sükunetle. Her imgenin bir kapıyı araladığını, yaşadığım an’a derin anlamlar düşürdüğünü yalnızlığın soluk mekânlarından biliyorum.Yazdıklarıma yansıyan sızı, iniş çıkışlar, evrenin sonsuz akışıyla, özlemlerimle yaşanmışlıkların o derin haykırışı mevsim döngüler gibi.
Kıyılarında dolaşıyorum sözcüklerin, dalgalar gibi gelip yüzüme çarpan dokunuşların, savrulmalarım, ruhumu ayakta tutan arzuyla, direnişle buluşunca, içte yaşamanın iyileştirici gücüyle buluşuyorum.Hayatın dip dalgalarını tenimde duyuyorum, uyumla uyumsuzluk, sonla sonsuzluk arasında bir içses olarak içime sesleniyor uğultulu anımsayışlar.
Acımı, sevincimi, düşlerimi gösterebiliyorum şiirle ve sen ruhunun gözleriyle görüyorsun işte.
Sık sık kesintiye uğrayan hayat yolculuğunda ürksekte de , seninle gitmek, şiirin rengine dönüşmek bir okuma biçimi olarak yeşeriyor içimde.
