Yazar: Yasemin Koçak Tezel

Bir bilge, ‘Kendinizi hissetmeyi bırakın.’ demiş. İnsan sadece bu cümle üzerinden bile zihninde ve kalbinde bir sürü yeri ziyaret etmek ve bu sözlerin çarpıp

Bilgeler, kendi dışımızda ne olduğunu gerçekte hissedemediğimizi, hatta kendi dışımızda gördüğümüzü düşündüğümüz herkesin ve her şeyin, farklı seviyelerde içimizde duran arzuların bir tezahürü, maddeleşmiş

Arzu bir güçtür ya bir çekim ya bir itiş gücü sağlar. İçine doğduğumuz dünya ne tesadüflerle işliyor ne de kendi kaderimize terk edildik. Değişmez,

İyilik ve kötülük içimizde sürekli savaş halinde! Bu hal, hızla maddeleşip, dış dünyaya tezahür ediyor. Gözümüz savaş alanlarında ızdırap çeken insanlarla dolu. Ama sanmayın

O’ndan başkası yoktur’ diye yazılmıştır. Bunun anlamı dünyada O’na karşı koyabilecek başka bir gücün olmadığıdır. Kişi yukarıdaki mekânı inkâr eden şeyler görür, çünkü O

Zor zamanlardan geçiyoruz. Diller zehirli, gözler nefret kusuyor. Haklı olduğumuzu düşündüğümüz zamanlar bile bize ihanet etti. Aklımız bizimle dalga geçiyor. Duygu dediğimiz zalim salıncakta,

“Önce öğren, sonra anlarsın” derlerdi. Bu söz kulağa makul gelse de zamanla anladım ki öğrenmek ve anlamak aynı süreçler değildir. Öğrenme ve anlama sürecinin,

Kendini haklı görmek, insanın en eski zırhlarından biridir. Doğduğumuz andan itibaren yazdığımız hikâyelerde, kahraman hep biziz ve hatalı olsak bile mutlaka bir gerekçemiz vardır.

Gizli arzular insanın kendisinden bile gizli! İnsan, kendi iç dünyasına baktığında her şeyi tüm berraklığıyla gördüğünü sanır. Oysa en derinde sakladıklarını, karanlıkta tuttuklarını çoğu

Acıdan beslenmek, çoğu insanın farkında olmadan kendini sürekli olarak tuttuğu yer. Bu besin, insanın gözlerden uzak en karanlık köşelerine yerleşiyor ve hayatının her alanına