AA
Hatay EÄŸitim ve AraÅŸtırma Hastanesinin çocuk saÄŸlığı ve hastalıkları yoÄŸun bakım ünitesinde çalışan fedakar hemÅŸireler, iç savaşın devam ettiÄŸi Suriye’de anne babasını kaybeden veya kimsesiz olarak Türkiye’ye getirilen çocuk hastalara ÅŸifa olmaya çalışıyor.
Aralarında 3 yıldır tedavi gören çocukların da bulunduğu yoğun bakım servisindeki hemşireler, evlatları gibi baktıkları hastaları, banyo ve bakımlarını yapıp ninnilerle uyutuyor.
Hemşireler, doğum günlerinde pasta kestikleri hastalarını hediyelerle de mutlu ediyor.
Henüz 3 yıllık hemşire olan 27 yaşındaki Gizem Aladağ, AA muhabirine, işe başladığında yoğun bakıma alınan bir hastanın tedavisinin hala sürdüğünü ve onunla özel bir bağ kurduğunu söyledi.
Çok genç yaşta annelik duygusunu mesleği sayesinde yaşadığını anlatan Aladağ, şöyle devam etti:
“Benim iÅŸe baÅŸladığım tarihle aynı anda servise gelen 1 aylık bir bebek yatırdık, çocuk ölü gibiydi ve ‘yaÅŸamayacak’ dendi. Ailesi de bırakıp gitti böyle denilince ama çocuk toparladı, gerçekten iyileÅŸti. Åžu an 3 yaşında benim mesleÄŸimle yaşıt, aramızda çok farklı bir baÄŸ var. Ä°lk diÅŸi çıktığında aÄŸladım. DoÄŸum günlerini kutladığımız çocuklarımız oldu, gelip onlara pasta kestik. Onlar anlamasa bile biz bunları kendi çocuklarımızmış gibi yaptık. Hiçbir zaman ‘bunlar bizim iÅŸimiz deÄŸil’ demedik, çarşıda bir kıyafet görüyorum ‘Bu ÅŸu çocuÄŸumuza çok yakışır’ deyip alıyorum, getirip giydiriyorum.”
Hatay Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Yoğun Bakım Uzmanı Dr. Sadık Kaya da yoğun bakımda bulunan 23 hemşire ile kocaman bir aile olduklarını söyledi.
Gelen hastalarının bir kısmının Suriyeli olduğunu ve çoğunun anne ve babasının olmadığını aktaran Kaya, şunları kaydetti:
“Bu hastaların bir kısmının ya annesine ulaÅŸamıyoruz ya da özel sebeplerden dolayı gelemiyor. Bazı hastalarımız özellikle makineye baÄŸlı kalıyor, hastane ortamında takip edilmesi gerekiyor. Bu hastalarımıza da uzun süre bakmak zorunda kalıyoruz. Bir noktadan sonra ister istemez bir ev ortamı oluÅŸuyor, sanki kendi çocuklarıymış ya da kardeÅŸleriymiÅŸ gibi bakmaya baÅŸlıyor arkadaÅŸlar çünkü çocuklar da bizden anne ve baba ÅŸefkatini istiyor.”
