Bir arkadaÅŸa sordum. Para mı? Aile mi daha önemli diye? “Para” dedi.
Neden dedim…
Çünkü iyi günlerimin mimarı paradır. Yaşadığım en kötü anıların sebebi de ailem dediğim kişilerdi.
Peki, yalnızken kötü günlerinde ne yapıyorsun diye sordum.
Sadece para kazanmayı düşünüyorum ve yalnız takılıyorum dedi.
Ama yalnızlık hiç de tanrısal bir zenginlik deÄŸil ki… Demeye kalmadan “para günümüzün tanrısıdır.” ve herkes ona tapıyor dedi.
Sustum… Ve düşündüm…
YaÅŸadığım bütün ihanetlerin, tüm acıların sebebi gerçekten tanıdıklarımdı…
En kötü günlerimde de yanında olması gereken insanlar yoktu.
Sadece cebimdeki para kurtarıcı olmuştu.
Yoksa adam haklı mıydı? Derken kan ter içinde uyandım…
Gördüğüm rüyaydı ama günümüzde herkes galiba bu kabusu yaşıyor.
Yanılıyor muyum?
***
Ben hiç kimseyi bana ölümcül derecede ihanet edecek ÅŸekilde kendime yaklaÅŸtırmadım…
Ama yine de ihanete uğradım.
Gerçekten nedenini bilmiyorum ama o hainler ve ihanetleri beni çok üzdü…
Uykusuz geceler yarattı… Günlerce derin düşüncelere daldım…
Yalnız kaldım…
AÄŸladım ve dayanılmaz aÄŸrılar çektim. Hastalandım…
GözyaÅŸlarım yaÄŸmura karıştı… Bazı geceler kabuslarım oldu.
Oysa kalbimdeki sevgi dünyadaki bütün insanlara yetecek kadar fazlaydı.
Gelin görün ki, kimseye elimi uzatamamak içimi yakmaya devam ediyor.
Evet içimi yaktılar yakmasına da bu acılar beni öldürmeye de yetmedi.
Aksine güçlendirdi diyebilirim.
Anlayacağınız Nietzsche haklıydı haklı olmasına da ÅŸimdi tek sıkıntım uzaktaki dostlarımı özleyerek yaÅŸamak…
O güzel insanlarla bir ÅŸafak vakti kucaklaÅŸmak tek dileÄŸimdir…
Dostlara selam olsun.
