Bir Ortadoğu ülkesinin en büyük laneti insanlar birbirleriyle cenneti yaşayabilecekken birbirlerinin cehennem ateşine odun atıyorlar. İşveren çalışana zulmediyor, eşler birbirine hayatı zindan ediyor, sokakta bir gerilim, bağrış, hoşgörüsüzlük…
Peki bu hale nasıl geldik? Çuvaldızı kendimize batırmaya hazır mıyız? Bireysel olarak kabahatlerimiz yok mu? Toplum mu bizi kaba olmaya ve haksızlık yapmaya sürüklüyor?
Kıskançlık, haset, nefret, kin, yargılama, dışlama. Bunlar seni gayene, istediğin mevkiye ya da menfaatine kavuşmana fayda sağlayacak ama içindeki boşluk asla bu şekilde dolmayacak. En yüksek mevki, en fazla para, en güzel eş, en hızlı araba… Hepsine sahip olmak da yetmeyecek sana çünkü mutluluk bunlarda değil…
İyi niyet, hoş eda, yardımseverlik, insanlara güvenme, empati kurma, anlayışlı olma işte bunlarda mutluluk..
Maalesef Ortadoğu son 30-40 yıldır hep savaş, kan, mezhep kavgası, zulüm, soykırım, terör örgütleri gibi konularla anılıyor. Temelinde ya petrol, ya doğalgaz ya da toprak parçası var bütün kavganın. İnsanları iyi ve kötü olarak ayırmak; ırk, din, diline göre sınıflamaktan daha çok huzura yatırım yapar. İnsanın doğumla getirdiği özellikler kendi seçimi olmayan nitelik ve nicelikler. O yüzden insanların eğitim düzeyi, görgüsü, adalet terazisi, vicdanı, ahlakı kıblemiz olsun.
Olumluya vurgu yapalım, kardeşliğe yapalım; birbirinin kuyusunu kazmaya değil. Tarihimiz, yemeklerimiz, motiflerimiz mimarimiz, saygımız, terbiyemiz bunlar bizim değerlerimiz sahip çıkalım, koruyalım.
“Benim, Ne ırk önyargım var, Ne din önyargım var, Ne insan önyargım var, Tek umursadığım canlı olması ve bu benim için yeterli .”
Mark Twain
