YAZMA EYLEMÄ°
Çoğu yazar yalnız olduğunda yazısını yazar. Yalnızlık bir nevi hürriyeti de beraberinde getirir. Hiç kimseye bağlı değil. Düşünceleriyle başbaşa demektir. Tefekkür alemine dalışı, hayal aleminde gezinişi, muhakeme etmesi düşündüklerinden sonuç çıkarması yalnız bir ortamda daha iyi olur. Ailesine ayırması gereken zamanı yalnız kalarak yazmaya, üretmeye ayırır. Bu manada ailesinden fedakârlık bekler. Zor şartlarda yaşayan insanlar daha çok hikâye biriktirir. Hangi sebeple olursa olsun sürgün olan kişiler, yoğun duygular ve sıkıntılar içinde yaşamışlardır. Geçmişte sürgün hayatı yaşayan yazarlar yalnızlıkları neticesi çok güzel eserler meydana getirmişlerdir. Namık Kemal, Süleyman Nazif, Ziya Gökalp, Refik Halit Karay bunlara örnektir. Hala okunmaktadırlar. Okunanlar, yaşananlar, gezip görülenler yazarı besler.
Jules Renard, “Ä°yi bir okur olmadan iyi bir yazar olunamaz” diyor. Yazar sürekli okumalıdır, okudukça malzeme biriktirir. Okunanlardan yeni fikirler üretebilmelidir.
Ne yazıyorsak öncelikle başlık belirlememiz gerekir. Yazacaklarımız bu başlık etrafında olmalıdır.
“Yazmayı düşünmek, yazmayı istemek yetmiyor; bahane bunlar; oturup kapanmak, yazmak gerekiyor.
Yazar, elbette deÄŸiÅŸik, aykırı, uçta incelikler, güzellikler yakalayandır. Yakaladığı, aktarmaya çalıştığı, ille de aykırı, uçta ÅŸeyler olmayacaktır; ama yakaladığı, yazıya döktüğü görüntüler, okurla yazdıkları arasında bir özdeÅŸlik yaratabilecek ustalıkta, yalınlıkta olmalıdır, diyorum. Okur, yazılanlara, daha açık bir söyleyiÅŸle, okuduklarına kendini kaptırabilmeli, okuduklarından tat alabilmeli, bu yüzden kitabı elinden bırakamamalı.” (Erdal Öz, Günlükler, 1956-1998, s. 133, 325)
KALEM TUTMAK
Yazar Cazim Gürbüz, 17 Mart 2015 tarihli Yeniçağ gazetesindeki köşe yazısında eli kalem tutanlarla ilgili şunları yazıyor:
” ‘Kalemi ancak özgür insanlar tutar’ (Ä°klil Kurban)
DoÄŸru diyor bu deÄŸerli tarihçimiz, özgür olmazsanız, özgürce düşünmezseniz, o kalem ufuklar ve yollar açamaz, topluma yol gösteremez, korkunuz ona da sirayet eder…
‘Kalem kılıçtan üstündür’ sözü de bundan dolayı denmiÅŸtir.
Atsız BeÄŸ için ‘Atlıyı atından indiren kalem’ tespitini Mahmut Kemal Ä°nal, bunun için yapmıştır.
Yani ‘Kalem Tutmak’ bir kutlu ve de önemli iÅŸtir…
Kalemi saÄŸlam tutacaksın, sana yüklediÄŸi sorumluluÄŸu bilerek tutacaksın. O kalemi kutsal bileceksin, Cengiz Özakıncı’nın ‘dolma kalem’lerinden olmayacaksın, ‘kurÅŸun kalem’ olacaksın… Sedat Simavi’nin genç gazetecilere verdiÄŸi o öğüt, her kulaÄŸa küpe olmalı bu anlamda: ‘Kalemini kır ama sakın satma!’
‘Gazeteci olay yaratmaz. Olaylara karışmaz, olayları yansıtır. Görüşlerini silah ateÅŸleyerek deÄŸil, kalemini kullanarak yansıtır.’ (Necmi Tanyolaç)
Eli kalem tutana saygı duymak, onun canıyla oynamamak ve sevmeseniz bile yazdıklarını, onun özgürlüğünü kendi özgürlüğünüz kadar vazgeçilmez bilmek. Yazar Faruk KurtbaÅŸ da iÅŸte buna çekiyor dikkatleri: ‘Aydınlarını öldürenler karanlıkta kalırlar, hangi düşünceden olursa olsun eli kalem tutana saygı gösterilmeli. Fikrin kalemini kırmak, cehaletin sopasına davetiye çıkarmaktır.’ “
YAZARLIK
Yazar Erdem Yücel, 22 Temmuz 2011 tarihli Kenthaber’de yayınlanan yazısında yazarlık hakkında düşünceleri şöyledir:
“Yazarlık, çoÄŸu kiÅŸinin hayalini süsleyen bir meslek veya uÄŸraÅŸtır. Ãœlkemizde yazarlıktan para kazanan da kazanmayan da yaşıyor… Yazarlığın okulu olmalıdır diyenler kadar okula gerek yok, yazmak içgüdüsel bir yetenektir diyenler de vardır.
Öncelikle yazarlığın özel bir yetenek olduğunu kabul etmeliyiz. Birkaç örnek dışında yazarların belirli bir eğitimden geçmelerinin yerinde olacağını düşünüyorum. Yalnızca tanrı vergisi hasletle, araştırmadan yazıyorum diyenlerin piyasa yazarlığından öteye gidemedikleri de açıktır. Kuşkusuz, bunun istisnaları vardır ama günümüzde sayıları pek azdır.
İletişim Fakülteleri, Üniversitelerin Türk Dili ve Edebiyatı bölümleri disiplinli yazı yazma konusunda bilgiler vermektedir. Bununla beraber üniversitelerin bu bölümlerinden diploma alanların mutlak yazar olacağını düşünmek de olanaksızdır. Yazar olabilmek için öncelikle yeteneğe, yaratma gücüne, iyi bir gözlem yapabilmeye, toplumu tanımaya ve yeterince bilgi birikimine ihtiyaç vardır. Bilimsel metot da hiçbir zaman göz ardı edilmemelidir.
ÇoÄŸu zaman eski ve yeni basını kendimce karşılaÅŸtırdığım olmuÅŸtur. Eski yazarların hiçbirisinin bu konuda eÄŸitim aldıklarını sanmıyorum. Kendi yetenekleri ile yazarken bilgi daÄŸarcıklarını da alabildiÄŸine geliÅŸtirmiÅŸlerdir.”
Şiir, hikâye, roman gibi edebi türlerde kalem oynatmak öncelikle bir yetenek meselesidir. Yetenek varsa bunu geliştirebilmek mümkündür. Bu konularda yazılmış kitapları okumak, yazar ve şairlerin hayatlarını incelemek gelişmenin önemli bir safhasını teşkil eder. Gazetede köşe yazıları veya araştırma ve inceleme yazıları yazmak daha farklı bir eylemdir. Edebi türlerde yazarken hayal gücü ve anlatım tarzı çok önemlidir. Ama diğer alanlarda yazarken realite devreye girer.
“Ben bir sanat adamı, yaratıcı bir yazar deÄŸilim. Ne ÅŸiir yazmak elimden gelir, ne roman. Bunca yıldır yazdıklarım epeyce bir ÅŸey tutar, ama toplamaya kalkışmadım. Çünkü gazete yazısı baÅŸka, kitap yazısı baÅŸkadır. Ben bir gazete yazarıyım, söylediklerim bir gün, iki gün okunur, sonra geçer.” (Nurullah Ataç, Karalama Defteri)
“Romancıda aranacak erdem, doÄŸruyu anlatması deÄŸil, anlattıklarına okuru inandırabilmesidir.” (Nurullah Ataç)
“Bir yazar büyük ölçüde okunmak için yazar” (Camus)
Ne demiÅŸler “Söz uçar yazı kalır.” Onun için yazalım.
